Wszystko, co powinnaś wiedzieć o cesarskim cięciu

ciaza (1)
Cesarskie cięcie, czyli tak zwana cesarka jest pojęciem znanym chyba wszystkim. Co się tak naprawdę pod nim kryje? Na czym polega taki poród i czym się różni od tego, który odbywa się siłami natury? Jakie są jego wady, a jakie zalety? Jakie jest ryzyko dla matki, a jakie dla dziecka? Co będzie po porodzie? Dla wszystkich tym zainteresowanych mamy materiał – cesarskie cięcie bez tajemnic.

Cesarskie cięcie z łaciny Sectio caesarea jest zabiegiem chirurgicznym polegającym na rozcięciu powłok brzusznych oraz macicy ciężarnej i wyjęciu z jej łona dziecka. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa caedere oznaczającego cięcie, prucie, niektóre źródła podają, iż około 102 roku p.n.e. w ten właśnie sposób na świat przyszedł Juliusz Cezar (stąd cesarskie cięcie). Najczęściej wykonuje się go, gdy poród naturalny jest niemożliwy, a konieczne jest ratowanie zdrowia i życia matki lub dziecka. Pierwsze wzmianki o takiej operacji pojawiają się już w legendach helleńskich. Jednak autentyczny opis urodzenia tym sposobem żywego dziecka datuje się na 508 r. p.n.e. Pierwsze ”cesarki” miały jedną zasadniczą wadę – śmiertelność matek wynosiła 100%. Stan ten zmienił dopiero włoski położnik E. Porro żyjący w latach 1842-1902. Nowe praktyki i standardy przez niego wprowadzone zmniejszyły śmiertelność do 25%. W dzisiejszych czasach ryzyko jest stosunkowo niewielkie, chociaż wskaźnik śmiertelności kobiet po cięciu cesarskim jest dwu – a w krajach rozwijających się nawet niemal czterokrotnie wyższy niż wskaźnik zgonu kobiet po porodzie naturalnym.

Wskazania do cesarskiego cięcia

Poród przez cesarskie cięcie jest wykonywany tylko i wyłącznie z powodów medycznych. W Polsce oficjalnie „cesarka” na życzenie nie istnieje. Jest bardzo dużo wskazań do wykonania takiego zabiegu. Jednym z nich jest przodujące łożysko – sytuacja, w której łożysko blokuje ujście szyjki macicy uniemożliwiając normalny poród – podczas skurczów łożysko zostaje naderwane, co jest przyczyną niebezpiecznego krwotoku. Następnym wskazaniem jest wypadnięcie pępowiny – podczas pęknięcia pęcherza płodowego strumień wód płodowych może pociągnąć za sobą sznur pępowiny. W sytuacji, gdy znajdzie się on w szyjce lub pochwie może dojść do przerwania pępowiny i odcięcia dopływu tlenu dla dziecka. Lista powodów do wykonania takiego zabiegu jest bardzo długa. Nie sposób wymienić ich wszystkich, więc przedstawimy niektóre z nich tylko z nazwy: odklejenie łożyska, czynne zakażenie dróg rodnych opryszczką, ułożenie się dziecka w położeni pośladkowym, odejście wód płodowych i brak postępu porodu dłużej niż 24 godziny, stan przedrzucawkowy, czyli wysokie nadciśnienie wywołane ciążą.

Przygotowanie do planowanego zabiegu

Jeżeli zabieg jest zaplanowany należy się do niego odpowiednio przygotować. Zwykle do szpitala udaje się ciężarna w 38 tygodniu ciąży. Po dokonaniu oceny dojrzałości płodu przez lekarza, decyduje on o dacie porodu. Na oddział patologii ciąży przyjmowana jest pacjentka zazwyczaj dzień przed terminem operacji. Na sześć godzin przed nią nie powinna nic jeść, ani pić. Zabieg przebiega sprawniej, jeżeli ciężarna wcześniej się wypróżni, a najlepiej jeśli zrobiona zostanie lewatywa.

Cesarskie cięcie

Na sali operacyjnej podawane jest znieczulenie (zewnątrzoponowe), które zaczyna działać już po około kwadransie. Dokonuje się także cewnikowania ciężarnej. Na wysokości klatki piersiowej pacjentki stawiany jest parawan, aby nie widziała cięcia. Zabieg trwa zwykle pół godziny. Najczęściej stosuje się tak zwane cięcie poprzeczne – na długości 10 – 15 cm pod linią bikini. W godzinę po porodzie można już zacząć karmić dziecko piersią – w pozycji leżącej, ze względu na ranę na brzuchu matki. Jeżeli jest problem z ilością pokarmu, nie należy się przejmować i ciągle podejmować próby, gdyż rodzaj porodu nie ma wpływu na laktację – odklejenie łożyska od ściany macicy jest sygnałem dla organizmu matki do jej rozpoczęcia. Należy przystawiać dziecko do piersi, a pokarm się pojawi. Po kilku godzinach po porodzie mama może już wstać. W zależności od stanu zdrowia kobiety i noworodka do domu można wrócić nieco później niż po porodzie naturalnym, czyli po 3 do 6 dniach.

Toaleta i pielęgnacja rany

W momencie, gdy mama jest już w stanie chodzić powinna udać się pod prysznic. Ze względu na ranę dobrym rozwiązaniem będzie kąpiel na siedząco (na krzesełku). Miejsce cięcia należy myć bez obawy, ale ze względu na dziecko zalecane jest używanie delikatnych, hipoalergicznych kosmetyków. Wizyta pod prysznicem jest idealną sytuacją na pierwsze oddanie moczu po usunięciu cewnika. Rana zwykle szybko się goi. Należy uważać, aby jej nie naruszyć. Z tego powodu kobieta po „cesarce” powinna nosić bawełniane, duże i luźne majty lub specjalne jednorazowe majtki porodowe (do kupienia w aptece). Blizna może pobolewać, ciągnąć lub kłuć, a przez kolejne tygodnie swędzieć. Po miesiącu rana nie powinna już sprawiać kłopotu. W pierwszych tygodniach po porodzie przyda się pomoc ojca dziecka, który wyręczy mamę – szczególnie w pierwszych dniach – będzie podawał dziecko do karmienia, kąpał i przewijał, tak by osłabiona kobieta mogła dojść do siebie. Zapewni jej także wsparcie emocjonalne.

Zalety cesarki

Poród dzięki cesarskiemu cięciu ma kilka istotnych przewag nad porodem siłami natury. Ciężarna z góry zna dokładną datę porodu i nie boi się bólu porodowego. Dziecko jest mniej zmęczone niż po porodzie naturalnym i lepiej wygląda, gdyż główka nie ulega deformacji przy przeciskaniu się przez kanał rodny. Do zalet można zaliczyć także i to, co jest dużym fizjologicznym wyzwaniem po porodzie siłami natury – po „cesarce” kobieta nie odczuwa dolegliwości przy oddawaniu moczu i kału. Ponadto w pierwszych tygodniach po takim porodzie położnica ma mniejszy dyskomfort podczas współżycia, niż po porodzie naturalnym, gdyż mięśnie pochwy nie zostały rozciągnięte. Dlatego już po sześciu tygodniach od porodu można wrócić do uprawiania seksu, a po sześciu miesiącach myśleć o kolejnej ciąży.

Wady cesarskiego cięcia

Niestety z takim zabiegiem wiąże się szereg potencjalnych komplikacji. U części dzieci przychodzących tą drogą na świat mogą się pojawić przejściowe zaburzenia oddychania. Istnieje też większe niż przy porodzie naturalnym ryzyko zakażenia lub krwawienia matki (konieczna wtedy może okazać się transfuzja krwi). W przypadku znieczulenia ogólnego, nie ma możliwości, by ojciec był obecny przy porodzie. Pojawiają się dolegliwości pooperacyjne – ograniczona możliwość ruchu, ból. Problemem może być ponadto brak bezpośredniego kontaktu matki z dzieckiem tuż po zabiegu (pojawić się mogą na przykład problemy z karmieniem), Istnieje również większe ryzyko depresji poporodowej.’
Zatem jak widać poród przez cesarskie cięcie ma swoje wady i zalety. Ze statystyk wynika, iż w ostatnich latach wzrosła liczba „cesarek”. Specjaliści wskazują jednak, iż w wielu przypadkach takie zakończenie ciąży niekoniecznie jest powodowane przyczynami medycznymi. Mianowicie aktualnie panuje niejako moda na tego typu rozwiązanie (tajemnicą poliszynela jest, iż zdarzają się „cesarki” na życzenie). Każda kobieta powinna się dobrze zastanowić jaka forma porodu będzie najlepszą dla niej i dla dziecka.
Nie warto, czy to w obawie przed bólem porodowym, czy też „ślepo” podążając za takimi trendami wybierać opcję – „cesarka” – pamiętajmy, że najbezpieczniej będzie, gdy decyzję o sposobie zakończenia ciąży pozostawimy lekarzowi specjaliście. Tym bardziej, iż cesarskie cięcie na życzenie jest po prostu nielegalne.

Zdjęcie: Prawa do publikacji wizerunku podpisane z Shutterstock Inc.

Jeżeli podoba Ci się ten artykuł, polub go proszę lub udostępnij go Twoim znajomym. Dziękujemy! :)

2 przemyślenia nt. „Wszystko, co powinnaś wiedzieć o cesarskim cięciu

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *