Dodatni wynik wymazu GBS i co dalej?

Kalendarz ciąży (4)
Ciąża to okres wielu zmian w życiu kobiety. Jest to czas , w którym musi ona w sposób szczególny zatroszczyć się o siebie i nowe życie, które nosi pod sercem. Dbałość ta przejawia się dzięki zachowaniu odpowiednio zbilansowanej diety, aktywności fizycznej, a także regularnych kontroli u lekarza ginekologa i wykonywaniu odpowiednich badań. Jednym z nich jest badanie przesiewowe GBS.

Badanie GBS jest przesiewowym badaniem mikrobiologicznym. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne rekomenduje, aby przeprowadzane było u każdej ciężarnej pomiędzy trzydziestym piątym, a trzydziestym siódmym tygodniem. Analiza ta ma na celu sprawdzenie, czy w drogach rodnych ciężarnej bytują paciorkowce z grupy Streptococcus – GBS (Streptococcus agalactiae). Bakteria ta występuje u bardzo wielu kobiet w drogach rodnych, moczowych oraz w dolnym odcinku przewodu pokarmowego. Niestety obecność tego drobnoustroju w okresie ciąży jest bardzo groźna dla dziecka. W Polsce nosicielkami tych drobnoustrojów jest średnio dwadzieścia procent kobiet będących w ciąży.

Na czym polega badanie GBS?

Badanie GBS jest bardzo proste w wykonaniu i trwa zaledwie kilka minut. Często przeprowadzane jest przez położną lub lekarza. Polega ono na pobraniu na odpowiedni aplikator jednego wymazu z przedsionka pochwy, a drugiego z okolic odbytu. Następnie tak zwane wymazówki (aplikator z próbką) umieszcza się na specjalnie w tym celu przygotowanym podłożu transportowym. Próbki trafiają do laboratorium mikrobiologicznego i po około pięciu dniach otrzymuje się wynik.

Przygotowanie do badania GBS

Na tydzień przed wykonaniem badania nie wolno przyjmować antybiotyków doustnych, zaś przez trzy dni przed należy zachować wstrzemięźliwość seksualną. W dniu badania do umycia okolic sromu powinno się użyć tylko czystej wody, bez korzystania z mydła, żelów higieny intymnej, czy środków odkażających.

Wynik badania

Negatywny wynik badania oznacza, iż ciężarna nie jest nosicielką bakterii GBS i nie ma się czym martwić. Wynik pozytywny wskazuje natomiast, iż kobieta jest nosicielką bakterii paciorkowca typu B. W takim wypadku wykonuje się dodatkowy posiew z moczu, aby sprawdzić, czy tam również znajdują się drobnoustroje i ich kolonizacja jest masywna. Ważne jest, aby kobieta u której zdiagnozowano w pierwszej ciąży obecność bakterii GBS poinformowała o tym fakcie swojego lekarza ginekologa przy każdej kolejnej ciąży.

Antybiotykoterapia okołoporodowa

Obecność paciorkowca jest groźna dla dziecka i by zapobiec powikłaniom, przy porodzie podaje się matce dożylnie antybiotyk (penicylinę G) – na wyraźne zlecenie lekarza. Nie robi się tego przed rozpoczęciem akcji porodowej, gdyż nie ma to sensu. Wnika to z faktu, iż Streptococcus agalactie bardzo szybko powraca po odstawieniu leków.

Ryzyko dla dziecka

W trakcie porodu naturalnego istnieje ryzyko zarażenia noworodka przez bakterie znajdujące się w drogach rodnych matki. Niebezpieczeństwo takie jest bardzo duże i wynosi aż siedemdziesiąt procent. Gdy dojdzie do pęknięcia błon płodowych, dziecko jeszcze nim pojawi się na świecie, może zostać zainfekowane. Bakterie paciorkowca są niebezpieczne dla malucha, któremu grozi zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, a w skrajnym przypadku nawet sepsa, czyli ogólnoustrojowe zakażenia organizmu. Skutki tych poważnych schorzeń mogą być śmiertelne. U noworodków, u których dojdzie do zakażenia paciorkowcami z grupy B, prowadzi się leczenie zachowawcze na przykład ampicyliną.

Co piąta kobieta będąca w ciąży jest nosicielką paciorkowców GBS. Ryzyko zainfekowania dziecka podczas porodu jest bardzo wysokie. Chociażby z tych powodów każda ciężarna powinna poddać się badaniu polegającemu na pobraniu wymazu z pochwy, aby nie narażać własnego dziecka na poważne zachorowanie.

Prawa do wizerunku podpisane z Shutterstock

Jeżeli podoba Ci się ten artykuł, polub go proszę lub udostępnij go Twoim znajomym. Dziękujemy! :)