Brak apetytu u dziecka

Brak apetytu u dziecka
Za mamusię. Za tatusia. Jeszcze jedna łyżeczka. Jeśli ładnie zjesz śniadanko, dostaniesz nagrodę. Jeżeli nie zjesz obiadku, będzie kara. Masz zjeść, bo babci będzie smutno. Zobacz, jak inne dzieci pięknie jedzą – nie wstyd ci?

Brzmi znajomo, prawda? Przedszkolak jedzący malutką kanapkę drugą godzinę z rzędu, negocjujący z maluchem dorosły, który próbuje podsuwać dziecku kolejne, pyszne kęski, zmuszanie, namawianie, straszenie, nagradzanie, karanie… Wszystko to nie zdaje egzaminu lub sprawdza się tylko na krótką metę. Do problemu braku apetytu trzeba podejść bardziej metodycznie – najpierw obserwacja dziecka, potem wykluczenie (bądź wyleczenie) chorobotwórczych czynników mogących wpływać na zaburzenia łaknienia, a na koniec odpowiednie podejście psychologiczne do malucha.

OBSERWACJA- Brak apetytu a inne objawy u dziecka

Sam brak apetytu u dziecka nie jest powodem do niepokoju – przynajmniej nie od razu. Jeżeli nie występują przy tym inne, negatywne symptomy, a brak łaknienia nie trwa dłużej niż kilka dni, można przyjąć, że maluch nie chce jeść, bo ma na przykład zbyt mało ruchu, bo podjada dużo słodyczy pomiędzy posiłkami albo po prostu następują u niego zmiany rozwojowe powodujące chęć sprzeciwu czy wyraźnego zaznaczania własnej woli i niepodporządkowywania się nakazom rodziców – nawet w kwestii jedzenia.

Jeśli natomiast poza brakiem czy zaburzeniami łaknienia zauważalne są także określone zmiany w wyglądzie i / lub zachowaniu czy samopoczuciu dziecka, należy problemowi przyjrzeć się dogłębniej. Wzmagać czujność rodziców powinny towarzyszące brakowi apetytu:

  • zbyt niska masa ciała i / lub wzrost albo nieprawidłowy przyrost wzrostu i masy ciała dziecka (co sprawdza się na podstawie odpowiednio dobranych do wieku i płci malucha siatek centylowych),
  • nietypowe zachowania (apatyczność, zbytnia senność, osłabienie, brach chęci do zabawy, niepodejmowanie aktywności, zły nastrój itp.),
  • niespokojny, zakłócony sen,
  • wyraźna bladość skóry, szybkie męczenie się,
  • biegunki, zaparcia, wzdęcia, bóle brzucha,
  • katar, kaszel i inne objawy infekcji.

Objawy te w połączeniu z brakiem apetytu u dziecka mogą świadczyć o różnych schorzeniach, dlatego warto się udać z maluchem do specjalisty, aby wykluczyć lub poznać i zacząć leczyć przyczyny zaburzeń łaknienia.

DIAGNOZA- Możliwe przyczyny braku apetytu u dziecka

Na początek wystarczają ogólne badania krwi i moczu, które mogą wykazać kilka potencjalnych przyczyn braku apetytu u dziecka. Mogą to być między innymi:

  • niedobór żelaza w organizmie,
  • infekcje dróg moczowych,
  • anemia (niedokrwistość),

Jeśli na tym etapie diagnozowania wszystko jest w normie, diagnostyka pogłębiana jest zazwyczaj o kolejne, nieinwazyjne badania, jak na przykład USG jamy brzusznej, specjalistyczne badania krwi czy kału. Wyniki mogą wskazywać między innymi na:

  • choroby pasożytnicze (np. owsica),
  • alergie pokarmowe,
  • zespół złego wchłaniania (np. nietolerowanie glutenu).

Każda z tych chorób może znacząco wpływać na prawidłowość łaknienia u dziecka, a brak apetytu niejednokrotnie jest jednym z pierwszych i / lub najważniejszych objawów schorzenia.

ROZWIĄZANIE – Brak apetytu u dziecka – co robić

W przypadku zdiagnozowania konkretnej choroby będącej przyczyną braku apetytu u dziecka, należy jak najszybciej wdrożyć odpowiednie leczenie danego schorzenia. Alergia czy zespół nieprawidłowego wchłaniania wymagają zastosowania specjalnych diet, źle zbilansowane menu suplementacji, obecność pasożytów leczenia farmakologicznego, infekcje antybiotykoterapii itd.

W sytuacji, w której u dziecka (nawet po serii specjalistycznych badań) nie stwierdza się żadnego schorzenia, a brak apetytu doskwiera mu często, warto odwołać się do… psychologii. Podstawą działań powinno być wówczas z jednej strony wyrabianie w dziecku prawidłowych nawyków żywieniowych, z drugiej natomiast maksymalne uatrakcyjnianie maluchowi nie tylko spożywanych przez niego dań, ale także samego procesu jedzenia.

  • W miarę możliwości warto włączać dziecko w proces wspólnego przygotowywania posiłków i współdecydowania (oczywiście tylko w określonym zakresie) o menu. Maluch chętniej próbuje czegoś, co sam wybiera lub w czego zrobieniu pomaga. Atrakcją, dobrą zabawą, a jednocześnie zachętą do jedzenia może być dla dziecka czasami po prostu samodzielne przygotowanie kanapki.
  • Ze spożywania posiłku dobrze uczynić rytuał – coś przyjemnego i odbywającego się w znany dziecku sposób, o tych samych porach, w takim samym rytmie. Ważne jest ładne nakrycie stołu, kolorowy talerzyk i własne sztućce malucha oraz podawanie posiłków w atrakcyjnej formie.
    ba
  • Maluch nie powinien jeść w nerwowej atmosferze czy w pośpiechu. Jedzenie nie może też być dla niego karą ani nagrodą. Jest jednym ze stałych elementów dnia.
  • Nie wolno dziecka zmuszać do jedzenia ani emocjonalnie reagować na jego odmowę spożycia posiłku. Niedokończone danie po określonym czasie należy schować i podać je ponownie dziecku przy następnym posiłku lub kiedy zgłodnieje i samo poprosi o jedzenie.
  • Dieta dziecka powinna być urozmaicona i bogata w niezbędne dla prawidłowego działania i rozwoju organizmu składniki (błonnik, wapń, żelazo, witaminy, tzw. dobre tłuszcze).
  • Nowe potrawy najlepiej wprowadzać do diety malucha w towarzystwie tych najbardziej lubianych i dobrze znanych dziecku. Łatwiej zaakceptuje ono wtedy nowości w swoim menu.
  • Jeśli dziecko czegoś szczególnie nie lubi, lepiej zaproponować mu coś innego do jedzenia niż „przemycać” dany składnik, ukrywając go w posiłkach.
  • Koniecznie należy kontrolować podjadanie pomiędzy posiłkami. Zdecydowanie zaleca się ograniczenie w diecie malucha słodyczy, które zmniejszają apetyt, dostarczając mu tylko tzw. pustych kalorii. Lepiej przyzwyczaić dziecko do zdrowych przekąsek, podając mu w razie potrzeby pomiędzy poszczególnymi posiłkami na przykład owoce.
  • Trzeba zapewnić dziecku jak najwięcej ruchu na świeżym powietrzu, co skutecznie (ze względu na zwiększone spalanie kalorii) wzmaga apetyt.

Często popełnianym przez rodziców błędem jest porównywanie tego, ile je ich dziecko z tym, ile jedzą inne dzieci. To zupełnie o niczym nie świadczy. Każdy maluch ma indywidualną przemianę materii i swoje własne potrzeby. Trzeba pamiętać również, że małe dziecko ma mały żołądek i nie je tyle, co dorosły, a wiele osób zdaje się o tym zapominać…

Dowiedz się więcej na temat braku apetytu u dziecka na: http://wylecz.to/pl/dziecko/choroby-i-dolegliwosci/brak-apetytu-u-dziecka.html

Zgoda na publikację zdjęcia: pixabay.com oraz wylecz.to

Jeżeli podoba Ci się ten artykuł, polub go proszę lub udostępnij go Twoim znajomym. Dziękujemy! :)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *